Diwrej ha-jamim II 5

Rozdział 5

א וַתִּשְׁלַם֙ כָּל־הַמְּלָאכָ֔ה אֲשֶׁר־עָשָׂ֥ה שְׁלֹמֹ֖ה לְבֵ֣ית יְהוָ֑ה (ס) וַיָּבֵ֨א שְׁלֹמֹ֜ה אֶת־קָדְשֵׁ֣י ׀ דָּוִ֣יד אָבִ֗יו וְאֶת־הַכֶּ֤סֶף וְאֶת־הַזָּהָב֙ וְאֶת־כָּל־הַכֵּלִ֔ים נָתַ֕ן בְּאֹצְר֖וֹת בֵּ֥ית הָאֱלֹהִֽים׃ (פ)
1 W ten sposób zakończyło się całe dzieło Salomona dla domu Pańskiego. I przyniósł Salomon rzeczy, które poświęcił Dawid, ojciec jego; nawet srebro i złoto, i wszystkie naczynia, i włóż je do skarbców domu Bożego.
ב אָז֩ יַקְהֵ֨יל שְׁלֹמֹ֜ה אֶת־זִקְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל וְאֶת־כָּל־רָאשֵׁ֨י הַמַּטּ֜וֹת נְשִׂיאֵ֧י הָאָב֛וֹת לִבְנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל אֶל־יְרוּשָׁלִָ֑ם לְֽהַעֲל֞וֹת אֶת־אֲר֧וֹן בְּרִית־יְהוָ֛ה מֵעִ֥יר דָּוִ֖יד הִ֥יא צִיּֽוֹן׃
2 Tedy Salomon zgromadził starszych Izraelskich, i wszystkie głowy plemion, książąt ojców'domy synów Izraela, do Jeruzalem, aby wynieśli skrzynię przymierza Pańskiego z miasta Dawidowego, które jest Syjon.
ג וַיִּקָּהֲל֧וּ אֶל־הַמֶּ֛לֶךְ כָּל־אִ֥ישׁ יִשְׂרָאֵ֖ל בֶּחָ֑ג ה֖וּא הַחֹ֥דֶשׁ הַשְּׁבִעִֽי׃
3 I wszyscy mężowie Izraelscy zgromadzili się u króla na święcie, które było w siódmym miesiącu.
ד וַיָּבֹ֕אוּ כֹּ֖ל זִקְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּשְׂא֥וּ הַלְוִיִּ֖ם אֶת־הָאָרֽוֹן׃
4 I przyszli wszyscy starsi Izraela, a Lewici wzięli skrzynię.
ה וַיַּעֲל֤וּ אֶת־הָאָרוֹן֙ וְאֶת־אֹ֣הֶל מוֹעֵ֔ד וְאֶת־כָּל־כְּלֵ֥י הַקֹּ֖דֶשׁ אֲשֶׁ֣ר בָּאֹ֑הֶל הֶעֱל֣וּ אֹתָ֔ם הַכֹּהֲנִ֖ים הַלְוִיִּֽם׃
5 I przynieśli arkę, namiot zgromadzenia i wszystkie naczynia święte, które były w namiocie; wychowali je kapłani i lewici.
ו וְהַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֗ה וְכָל־עֲדַ֧ת יִשְׂרָאֵ֛ל הַנּוֹעָדִ֥ים עָלָ֖יו לִפְנֵ֣י הָאָר֑וֹן מְזַבְּחִים֙ צֹ֣אן וּבָקָ֔ר אֲשֶׁ֧ר לֹֽא־יִסָּפְר֛וּ וְלֹ֥א יִמָּנ֖וּ מֵרֹֽב׃
6 A król Salomon i wszystkie zgromadzenie Izraelskie, zgromadzone mu, byli przed skrzynią, ofiarując owce i woły, których nie można było policzyć ani policzyć dla mnóstwa.
ז וַיָּבִ֣יאוּ הַ֠כֹּהֲנִים אֶת־אֲר֨וֹן בְּרִית־יְהוָ֧ה אֶל־מְקוֹמ֛וֹ אֶל־דְּבִ֥יר הַבַּ֖יִת אֶל־קֹ֣דֶשׁ הַקְּדָשִׁ֑ים אֶל־תַּ֖חַת כַּנְפֵ֥י הַכְּרוּבִֽים׃
7 I kapłani przynieśli skrzynię przymierza Pańskiego na swoje miejsce, do Sanktuarium domu, do miejsca najświętszego, nawet pod skrzydłami cherubinów.
ח וַיִּהְי֤וּ הַכְּרוּבִים֙ פֹּרְשִׂ֣ים כְּנָפַ֔יִם עַל־מְק֖וֹם הָאָר֑וֹן וַיְכַסּ֧וּ הַכְּרוּבִ֛ים עַל־הָאָר֥וֹן וְעַל־בַּדָּ֖יו מִלְמָֽעְלָה׃
8 Albowiem cherubini rozpostarli skrzydła nad miejscem arki, a cheruby przykryli arkę i jej pięciolinie powyżej.
ט וַֽיַּאֲרִיכוּ֮ הַבַּדִּים֒ וַיֵּרָאוּ֩ רָאשֵׁ֨י הַבַּדִּ֤ים מִן־הָאָרוֹן֙ עַל־פְּנֵ֣י הַדְּבִ֔יר וְלֹ֥א יֵרָא֖וּ הַח֑וּצָה וַֽיְהִי־שָׁ֔ם עַ֖ד הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃
9 I pięciolinie były tak długie, że ich końce były widoczne z arki przed Sanktuarium; ale nie można ich zobaczyć; i tam są do dziś.
י אֵ֚ין בָּֽאָר֔וֹן רַ֚ק שְׁנֵ֣י הַלֻּח֔וֹת אֲשֶׁר־נָתַ֥ן מֹשֶׁ֖ה בְּחֹרֵ֑ב אֲשֶׁ֨ר כָּרַ֤ת יְהוָה֙ עִם־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל בְּצֵאתָ֖ם מִמִּצְרָֽיִם׃ (פ)
10 W arce nie było nic prócz dwóch tablic, które Mojżesz postawił tam na Horebie, gdy Pan zawarł przymierze z dziećmi Izraela, gdy wyszli z Egiptu.
יא וַיְהִ֕י בְּצֵ֥את הַכֹּהֲנִ֖ים מִן־הַקֹּ֑דֶשׁ כִּ֠י כָּל־הַכֹּהֲנִ֤ים הַֽנִּמְצְאִים֙ הִתְקַדָּ֔שׁוּ אֵ֖ין לִשְׁמ֥וֹר לְמַחְלְקֽוֹת׃
11 I stało się, gdy kapłani wyszli z miejsca świętego—albowiem wszyscy obecni kapłani uświęcili się i nie dotrzymywali drogi;
יב וְהַלְוִיִּ֣ם הַמְשֹׁרֲרִ֣ים לְכֻלָּ֡ם לְאָסָ֡ף לְהֵימָ֣ן לִֽ֠ידֻתוּן וְלִבְנֵיהֶ֨ם וְלַאֲחֵיהֶ֜ם מְלֻבָּשִׁ֣ים בּ֗וּץ בִּמְצִלְתַּ֙יִם֙ וּבִנְבָלִ֣ים וְכִנֹּר֔וֹת עֹמְדִ֖ים מִזְרָ֣ח לַמִּזְבֵּ֑חַ וְעִמָּהֶ֤ם כֹּֽהֲנִים֙ לְמֵאָ֣ה וְעֶשְׂרִ֔ים מחצררים [מַחְצְרִ֖ים] בַּחֲצֹֽצְרֽוֹת׃
12 także Lewici, którzy byli śpiewakami, wszyscy z nich, nawet Asaf, Heman, Jeduthun oraz ich synowie i ich bracia, ubrani w piękne płótno, z talerzami, psalteriami i harfami, stali na wschodnim krańcu ołtarza, a wraz z nimi stu dwudziestu kapłanów grających na trąbach—
יג וַיְהִ֣י כְ֠אֶחָד למחצצרים [לַמְחַצְּרִ֨ים] וְלַמְשֹֽׁרֲרִ֜ים לְהַשְׁמִ֣יעַ קוֹל־אֶחָ֗ד לְהַלֵּ֣ל וּלְהֹדוֹת֮ לַיהוָה֒ וּכְהָרִ֣ים ק֠וֹל בַּחֲצֹצְר֨וֹת וּבִמְצִלְתַּ֜יִם וּבִכְלֵ֣י הַשִּׁ֗יר וּבְהַלֵּ֤ל לַיהוָה֙ כִּ֣י ט֔וֹב כִּ֥י לְעוֹלָ֖ם חַסְדּ֑וֹ וְהַבַּ֛יִת מָלֵ֥א עָנָ֖ן בֵּ֥ית יְהוָֽה׃
13 stało się nawet, gdy trębacze i śpiewacy stanowili jedno, aby zabrzmieć jednym głosem, wychwalając Pana i dziękując mu; a gdy podnieśli głos przy trąbach, talerzach i instrumentach muzycznych i chwalili Pana:'bo jest dobry, bo Jego miłosierdzie trwa na wieki'; że wtedy dom był wypełniony chmurą, nawet dom Pański,
יד וְלֹא־יָֽכְל֧וּ הַכֹּהֲנִ֛ים לַעֲמ֥וֹד לְשָׁרֵ֖ת מִפְּנֵ֣י הֶעָנָ֑ן כִּֽי־מָלֵ֥א כְבוֹד־יְהוָ֖ה אֶת־בֵּ֥ית הָאֱלֹהִֽים׃ (פ)
14 tak aby kapłani nie mogli stać z powodu posługi z powodu chmury; albowiem chwała Pańska napełniła dom Boży.
Czytaj komentarze do Diwrej ha-jamim II 5
Raszi, Rambam, Ibn Ezra i więcej →
Poprzedni rozdziałNastępny rozdział